Semana Santa in Arcos de la Frontera

 

In de Goede Week voor Pasen worden overal in Spanje dagelijks processies gehouden die het lijden en sterven van Jezus van Nazareth herdenken. Het zijn indrukwekkende manifestaties van een zeer fysieke vorm van christendom. Deze barokke rituelen zijn tegelijkertijd oud en zeer modern. 

 

De Semana Santa begint met de Palmzondagprocessie, die vooral voor de kinderen is. 

De broederschap ‘El Prendimiento’ (De Gevangenneming) houdt de processie op de avond van Palmzondag. Enige weken van tevoren vinden er rituelen plaats ter voorbereiding op de processie, zoals de cultos, een misviering waarin de leden van de broederschap hun gelofte aan de broederschap opnieuw bevestigen, en de besamanos en besapie, een ritueel waarin de voeten van Jezus en de handen van Maria kunnen worden gekust door iedereen die dat wil. De rest van het jaar staan de meeste beelden fysiek onbereikbaar in een kapel, en tijdens de processie staan ze hoog op de paso, waar ze voor de gelovigen ook onbereikbaar zijn. Deze rituelen behoren tot het vaste repertoire van alle broederschappen. 

 

De mannen (en vrouwen) die de paso’s door de straten dragen tijdens de processie, beginnen al weken vantevoren met oefenen.

 

Enkele dagen voor de processie wordt begonnen met de opbouw van de paso. De olijfboom is een heel speciaal onderdeel van de paso van El Prendimiento.

 

De processie van El Prendimiento op de avond van Palmzondag

 

Maandag: Las Tres Caídas

 

Dinsdag: San Antonio (La Columna)

 

Woensdag: El Perdón

 

Donderdag: La Vera Cruz en Los Remedios (El Silencio)

 

Goede Vrijdag: El Nazareno, El Dulce Nombre en La Soledad

 

 

 

Jesús Resucitado. Op de zondag na Pasen wordt de Opstandingsprocessie gehouden door alle broederschappen samen

————————————————————————————————————————————————————– 

 

omslag god lopenkl

De god van het lopen  

De monnik, de sporter en de weg naar verlichting 

In een boeddhistisch klooster op een berg ten noordoosten van Kyoto wonen monniken die lopen om tot verlichting te komen. Leerlingen moeten 100 nachten achtereen een 35 kilometer lange voettocht over de berg maken. Wie daardoor de smaak van het lopen te pakken heeft gekregen, kan bij de leiding van het klooster, dat Enryakuji heet, een verzoek indienen om te mogen beginnen aan een twaalf jaar durende retraite, waarin duizend nachtelijke tochten over de berg moeten worden gemaakt. De lengte van die nachtelijke pelgrimages loopt op tot meer dan 80 kilometer per etmaal. Wie de pelgrimage van duizend nachten heeft volbracht, wordt een ‘levende boeddha’. 

In dit boek wordt uitgezocht wat de relatie is tussen deze boeddhistische monniken en de Amerikaanse indianen, die ook lange afstanden liepen als onderdeel van hun religieuze rituelen, en wat hun beider relatie is met de moderne westerse lopers. De evolutiebiologie vormt de basis waarop deze drie groepen lopers met elkaar vergeleken worden.

Lees hier meer

——————————————————————————————————————————————————————— 

De theologen en de updates

Essay

Wanneer de engelen dansen, doen ze dat op spitse spitzen, zo spits als pasgeslepen potloden, en de sukkelige godgeleerden die ten dans zijn gevraagd, worden steevast draaierig van hun duizelingwekkende pirouettes. Ze willen ook helemaal niet dansen, die theologen, daar zijn ze veel te serieus en te zwaarwichtig voor, ze willen tellen, maar daar hebben de engelen met hun luchtige lichamen niets mee te maken, ze wervelen ontelbaar door elkaar.

engelen3kleinkopie

Het verhaal over theologen die serieus van mening verschillen over het antwoord op de vraag hoeveel engelen er kunnen dansen op de punt van een naald is een bekend cliché dat in de wereld werd gezet om de onderneming van de middeleeuwse scholastieke theologie belachelijk te maken, maar dat met variaties ook nog graag wordt gebruikt om hedendaagse theologen de nutteloosheid van hun bezigheid onder de neus te wrijven. In Jorge Luis Borges’ korte verhaal De Theologen wordt er geredetwist over het wezen van de tijd, een onderneming die voor Borges ongeveer op hetzelfde lijkt neer te komen als het tellen van dansende engelen en tot op zekere hoogte heeft hij daarin gelijk. Het probleem van de tijd behoort tegenwoordig tot het gebied van de natuurkunde en is nu zeker niet meer te vergelijken met vragen over hemelse dansvloeren, maar in de tijd waarin Borges zijn verhaal laat spelen, was het een even speculatief onderwerp als de dans van de engelen. De hele onderneming is echter geen dwaze, maar verder onschuldige bezigheid van wereldvreemde geleerden die zijn verdwaald in hun eigen dolgedraaide metafysica, maar een serieuze zaak: er vallen doden. Niet onder de engelen natuurlijk, onder de theologen. 

                                                     Lees hier meer